الان دقیقا اونجای کارم که فهمیدم تنهام و کسیو ندارم و از این به بعد فقط خودمم و خودم
همه حتی خانواده ای که فقط اسمشو یدک میکشن، رهگذرن و امیدی بهشون نیست. واقعا اگه امید داشته باشم یعنی یه احمق به تمام معنام!
میشه گفت ۳تا انتخاب دارم:
بمونم و به ساز ناموزونشون برقصم
بمونم ولی سر ناسازگاری داشته باشم
یا ببینم میتونم انتقالی یا مهمانی بگیرم و ازشون دور شم (که بازم میشه فرار کردن و طبق معمول تمرکزم رو همینه)
نمیدونم کی قراره روی خوش زندگی خودشو نشونم بده
+اگه اطلاعاتی درمورد انتقالی و مهمانی دائم و موقت دارین، ممنون میشم بگین🙏
